Kuba i Agata są wytrwałymi zdobywcami naszego Dyplomu Krótkofalarskiego Korona Gór Polski w kategorii Wędrowiec!

Zapraszamy do oglądania i komentowania:

Dwutygodniowa wyprawa oprócz wielu przygód zakończyła się zdobyciem trzech szczytów: Midżura (2169 m n.p.m), Daravicy (2656 m n.p.m.) oraz Zlej Kolaty (2534 m n.p.m.).

Jakub codziennie na swojej stronie publikuje nowe informację z wędrówki więc wszystkich zainteresowanych postępami w wędrówce odsyłamy na stronę Jakuba.

Uprzejmie donoszę więc, iż dnia 23 maja 2011 roku ekipa Ryjka w składzie Małgorzata, Jakub oraz Radosław stanęła na najwyższym szczycie Andory – Coma Pedrosa (2946 m n.p.m) powiększając tym samym liczbę szczytów Korony Europy zdobytych przez nasz Klub.

Klubowicze w zestawie Jakub, Gosia Z. oraz Rafał w towarzystwie Krystyny i Gosi T. zrobili wielkanocną inwazję na kraj bratanków, a konkretnie na stolicę tegoż – Budapeszt.

Zwiedzaliśmy głównie centrum, z takimi atrakcjami jak: gmach Parlamentu, katedra Św. Mateusza przy klasztorze oo. Jezuitów i Pałac Budański oraz pobliskie wzgórza. Dodatkową atrakcją spoza centrum był Park Pomników Komunizmu.

Tym razem nie zdobywaliśmy Kekeszu, także nie było okazji do jedzenia leczo z wątróbki (przysmak Rafała i zmora Gosi Z.) za to była możliwość porównywania kolejnych wersji gulaszu i kosztowania potraw regionalnych.

Śniadanie w Niedzielę Wielkanocną zostało, zgodnie z tradycją, przygotowane z dużym poświęceniem. W poniedziałek, na deser, odwiedziliśmy Eger, ale ponieważ pogoda przestała nam dopisywać – wróciliśmy do Polski.

Złoty terenowy transporter pozostawiliśmy na dworcu PKP w Rytrze, a sami czerwonym szlakiem, obok wznoszącego się na niedalekim pagórku XIII wiecznego zamku, rozpoczęliśmy mozolną wędrówkę do góry. Pogoda dopisywała, a do pierwszego punktu naszej wędrówki – Schroniska Cyrla – doszliśmy już po zmroku, wędrując ostatnie paręset metrów po lodzie i śniegu.  Wieczorem odwiedził nas w pokoju schroniskowy kot który jakby nigdy nic wszystkich obwąchał, a potem rozłożył się na łóżku i ani myślał schodzić.

Dnia następnego po posileniu specjalnością schroniska: Kiełbasą po Łabowsku wyruszyliśmy dalej czerwonym szlakiem przy nie najlepszej już pogodzie. Szybko okazało się, że dalsza trasa pokryta jest głębokim i miękkim śniegiem, a miejscami śliskim lodem. Skutecznie spowolniło to nasz przemarsz i najwyraźniej odstraszyło innych turystów gdyż jedynymi spotkanymi przez dwa dni turystami było troje narciarzy, którzy z zadowoleniem korzystając z ostatniego śniegu szusowali w kierunku przeciwnym. Tak wędrując zdobyliśmy Jaworzynę Kukuszczańską (969 m n.p.m.), następnie przez Przełęcz Bukowina dotarliśmy do Hali Pisanej, która okazała się być szczelnie pokryta głębokim śniegiem w którym raz za razem ktoś zapadał się po uda! Kolejną niespodzianką był pokropujący deszcz który pojawił się w okolicach Wierchu nad Kamieniem (1084 m n.p.m.) i towarzyszył nam z przerwami do samego Schroniska na Hali Łabowskiej.

W schronisku skonsumowaliśmy ciepłe posiłki, przeczekaliśmy deszcz, który w międzyczasie przerodził się w ulewę i wykorzystując chwilowe przejaśnienie ruszyliśmy niebieskim szlakiem do Łomnicy Zdrój. Po drodze musieliśmy jeszcze pokonać Łomniczankę, a następnie stopem dotarliśmy do Rytra skąd wyruszyliśmy w drogę powrotną do Krakowa.

W poniedziałkowy wieczór, gdy ciemność zaszyła już całą ziemię, wygrzebaliśmy się z naszych, ciepłych norek w poszukiwaniu prawdziwego mrozu. Ekipa, w osobach Anna K., Małgorzata Z., Maciej P. oraz Jakub M., po odpaleniu super zwinnego, opancerzonego transportera niemieckiego oraz francuskiego (małego) czołgu przeciwpiechotnego marki citroen, wybrała trasę prowadzącą do najwyższego punku powiatu Wielickiego czyli na Kowno Chorągwicę (430,5 m n.p.m.).

Po długiej i ciężkiej przeprawie przez nasze piękne, krakowskie drogi wyjazdowe, dotarliśmy do małego placyku, na którym pozostawiliśmy wóz opancerzony i w dalszą drogę wybraliśmy się już tylko francuskim (małym) czołgiem. Po dojechaniu na sam szczyt wioski zwanej Chorągwicą ustawiliśmy czołg w najświętszym miejscu wsi, czyli pod kościołem. Dalsza część wyprawy to już tylko brr, brr i brr.

Drużyna Ryjka miała świadomość wskazań termometru jednak to co ją zastało po wyjściu z auta było przytłaczające. Zamarzający oddech na włosach Małgorzaty Z., oraz wiszące na brodzie i wąsach sople lodu u Jakuba M. były zaskoczeniem. Wycieczkowicze pokonali zaplanowany odcinek marszu w niecałą godzinę, zatrzymując się po drodze jedynie przy wieży nadawczej na szczycie Chorągwicy oraz przy piękniejszych drzewach.

Przewodnik, czyli Ryjek, tylko raz wyściubił nos z ciepłego schronienia po to aby przekonać nas jak fajnie jest robić aniołka na śniegu. Dalszą część wyprawy przezimował w przepastnej torebce damskiej.

Trasa wyprawy:

część jeżdżona:

Transporter niemiecki: Bronowice – Azory – wyjazd na Wieliczkę – Wieliczka – Rożnowa – część chodzona – Chorągwica – Mietniów – Chorągwica – Rożnowa – Wieliczka – Kraków

Czołg francuski: Borek Fałęcki – centrum Krakowa – wyjazd na Wieliczkę – Rożnowa –Chorągwica – Mietniów – część chodzona –Mietniów – Chorągwica – Rożnowa – Wieliczka – Kraków

część chodzona: Mietniów – Chorągwica – Rożnowa

Opuściliśmy nasz transporter i zielonym szlakiem wyruszyliśmy na południe. Droga na szczyt jak to w górach była pod górkę, przecieraliśmy szlak walcząc z głębokim śniegiem pod nogami jak i tym padającym na nas z nieba. Po ok. 2,5 h dotarliśmy pod wieżę widokową. Szczytowy atak na ostatnie piętro wieży przypuściliśmy parą Anna Maria i ja. Na górze było zimno jak cholera, wiało jak dwie cholery i za cholerę nie można było zobaczyć niczego więcej po za naszymi towarzyszami pod wieżą i kilkoma drzewami nieopodal.

Jakub Michał przeprowadził kilka udanych łączności na 145,550 MHz, zjedliśmy po ciastku, przepiliśmy herbatą z termosu i wyruszyliśmy w drogę powrotną. Szlak choć ten sam i teraz w dół to wcale nie okazał się łatwiejszy do sforsowania. Pod warstwą śniegu cała droga była pokryta lodem i każdy przynajmniej raz, albo dwa … albo trzy, zaliczył cudowną glebę.

Po ok. 2 godzinach dotarliśmy na przełęcz gdzie pod śniegiem stał nasz niemiecki pojazd wielozadaniowy. Na drogę powrotną wybraliśmy nieco inną trasę, ta była kręta i miejscami zakorkowana ale na szczęście prowadził nas Krzysztof Hołowczyc nasz przyjaciel w podróży.

Korzystając z okazji na zakończenie tej relacji chciałem złożyć podziękowania dla Krzysztofa, za cierpliwość i optymizm – zwłaszcza wtedy gdy wybieramy inną trasę niż ta proponowana przez niego. Krzysztof nigdy nie mówi, że nasza trasa jest gorsza niż jego – „nowa będzie lepsza” !

Hanusia, Maciek