Opuściliśmy nasz transporter i zielonym szlakiem wyruszyliśmy na południe. Droga na szczyt jak to w górach była pod górkę, przecieraliśmy szlak walcząc z głębokim śniegiem pod nogami jak i tym padającym na nas z nieba. Po ok. 2,5 h dotarliśmy pod wieżę widokową. Szczytowy atak na ostatnie piętro wieży przypuściliśmy parą Anna Maria i ja. Na górze było zimno jak cholera, wiało jak dwie cholery i za cholerę nie można było zobaczyć niczego więcej po za naszymi towarzyszami pod wieżą i kilkoma drzewami nieopodal.

Jakub Michał przeprowadził kilka udanych łączności na 145,550 MHz, zjedliśmy po ciastku, przepiliśmy herbatą z termosu i wyruszyliśmy w drogę powrotną. Szlak choć ten sam i teraz w dół to wcale nie okazał się łatwiejszy do sforsowania. Pod warstwą śniegu cała droga była pokryta lodem i każdy przynajmniej raz, albo dwa … albo trzy, zaliczył cudowną glebę.

Po ok. 2 godzinach dotarliśmy na przełęcz gdzie pod śniegiem stał nasz niemiecki pojazd wielozadaniowy. Na drogę powrotną wybraliśmy nieco inną trasę, ta była kręta i miejscami zakorkowana ale na szczęście prowadził nas Krzysztof Hołowczyc nasz przyjaciel w podróży.

Korzystając z okazji na zakończenie tej relacji chciałem złożyć podziękowania dla Krzysztofa, za cierpliwość i optymizm – zwłaszcza wtedy gdy wybieramy inną trasę niż ta proponowana przez niego. Krzysztof nigdy nie mówi, że nasza trasa jest gorsza niż jego – „nowa będzie lepsza” !