Złoty terenowy transporter pozostawiliśmy na dworcu PKP w Rytrze, a sami czerwonym szlakiem, obok wznoszącego się na niedalekim pagórku XIII wiecznego zamku, rozpoczęliśmy mozolną wędrówkę do góry. Pogoda dopisywała, a do pierwszego punktu naszej wędrówki – Schroniska Cyrla – doszliśmy już po zmroku, wędrując ostatnie paręset metrów po lodzie i śniegu.  Wieczorem odwiedził nas w pokoju schroniskowy kot który jakby nigdy nic wszystkich obwąchał, a potem rozłożył się na łóżku i ani myślał schodzić.

Dnia następnego po posileniu specjalnością schroniska: Kiełbasą po Łabowsku wyruszyliśmy dalej czerwonym szlakiem przy nie najlepszej już pogodzie. Szybko okazało się, że dalsza trasa pokryta jest głębokim i miękkim śniegiem, a miejscami śliskim lodem. Skutecznie spowolniło to nasz przemarsz i najwyraźniej odstraszyło innych turystów gdyż jedynymi spotkanymi przez dwa dni turystami było troje narciarzy, którzy z zadowoleniem korzystając z ostatniego śniegu szusowali w kierunku przeciwnym. Tak wędrując zdobyliśmy Jaworzynę Kukuszczańską (969 m n.p.m.), następnie przez Przełęcz Bukowina dotarliśmy do Hali Pisanej, która okazała się być szczelnie pokryta głębokim śniegiem w którym raz za razem ktoś zapadał się po uda! Kolejną niespodzianką był pokropujący deszcz który pojawił się w okolicach Wierchu nad Kamieniem (1084 m n.p.m.) i towarzyszył nam z przerwami do samego Schroniska na Hali Łabowskiej.

W schronisku skonsumowaliśmy ciepłe posiłki, przeczekaliśmy deszcz, który w międzyczasie przerodził się w ulewę i wykorzystując chwilowe przejaśnienie ruszyliśmy niebieskim szlakiem do Łomnicy Zdrój. Po drodze musieliśmy jeszcze pokonać Łomniczankę, a następnie stopem dotarliśmy do Rytra skąd wyruszyliśmy w drogę powrotną do Krakowa.

Pogoda była lekko mroźna, bez deszczu ale i też bez słońca. Widok na Tatry to tylko wąski pasek między chmurami, a niską mgłą. Pozdrowiliśmy kilkanaście osób na szlaku, kliku zrobiliśmy zdjęcie pod schroniskiem (- Tylko wie pan, tak zeby góry było widać!) przejechało czterech rowerzystów i dwóch gości na motorach (ciekawe dlaczego zawsze akurat jak stałem pod drzewem w celach wiadomych). Ogólna sielanka, jak to w Gorcach o tej porze.

UIMLA (Union of International Mountain Leader Associations – Unia Międzynarodowych Związków Przewodników Górskich) została oficjalnie utworzona 27 listopada 2004 na zjeździe organizacji przewodnickich w Chambery (Francja). Tworzą ją organizacje przewodników górskich z następujących państw: Andora, Belgia, Francja, Hiszpania, Polska, Szwajcaria, Wielka Brytania.

Ponadto członkami-aspirantami UIMLA są organizacje przewodnickie z Bułgarii ,Włoch i Czech. Zaproszenie do stażu kandydackiego otrzymała Słowacja. Nasza unia spotkała się także z zainteresowaniem przewodników Indyjskich z rejonu Himalajów, chcących przystąpić do niej.

Organizacja ta powstała, by zunifikować przewodnictwo górskie w Europie. Współpracuje w tej dziedzinie z drugą organizacją przewodnicką IVBV, w porozumieniu z którą wyznaczyła zakresy działań i uprawnień swoich członków. Te dwie organizacje UIMLA i IVBV(zrzeszająca przewodników wysokogórskich) są jedynymi rozpoznawalnymi na międzynarodowej arenie organizacjami przewodnickimi.

Polskę w szeregach UIMLA reprezentuje Stowarzyszenie Międzynarodowych Przewodników Górskich LIDER (SMPG), które powstało w 2004 roku. Jego celem jest wprowadzenie polskich przewodników górskich do Europy i doprowadzenie do tego by mogli oni legalnie pracować w innych europejskich pasmach górskich.

Od listopada 2004 roku SMPG, wraz z przewodnickimi organizacjami z Bułgarii i Włoch, było członkiem aspirantem Union of International Mountain Leader Associations . Po cyklu szkoleń przeprowadzonych pod kontrolą komisji technicznej UIMLA, polscy przewodnicy zrzeszeni w SMPG zostali przyjęci do grona Europejskich Przewodników Górskich podczas zjazdu UIMLA w Hiszpanii w listopadzie 2005 roku.